"باران"

باز باران ، با ترانه

با گهرهاي فراوان

مي خورد بر بام خانه .

يادم آرد روز باران ،

گردش يك روز ديرين ،

خوب و شيرين ،

 توي جنگلهاي گيلان .

كودكي ده ساله بودم

شاد و خرم

نرم و نازك

چست و چابك

با دو پاي كودكانه

مي دويدم همچو آهو

مي پريدم از سر جو

دور مي گشتم ز خانه .

مي شنيدم از پرنده

از لب باد وزنده

داستان هاي نهاني

رازهاي زندگاني .

برق چون شمشير بران

پاره مي كرد ابرها را

تندر ديوانه ، غران

مشت مي زد ابرها را

جنگل از باد گريزان

چرخ ها مي زد چو دريا

دانه هاي گرد باران ،

پهن مي گشتند هر جا .

سبزه در زير درختان ،

رفته رفته گشت دريا

توي اين درياي جوشان ،

 جنگل وارونه پيدا .

بس گوارا بود باران !

به! چه زيبا بود باران !

مي شنيدم اندر اين گوهر فشاني ،

رازهاي جاوداني

پندهاي آسماني

بشنو از من ، كودك من

پيش چشم مرد فردا ،

زندگاني ، خواه تيره  ، خواه روشن

هست زيبا

هست زيبا

هست زيبا 

                                                                   (شعر از: گلچین گیلانی)